امروز صبحانه ام مفصل بود: نان، پنیر، چای داغ، شیر و عسل. و گل برکات سفره ام: نوای دلنشین - افسانه سرزمین پدری من- کاری از استاد بیژن بیژنی. به نوای کمانچه که رسید، حالم دگرگون شد. گویی چشمه ای از ژرفای وجودم جوشید و پیوندی عمیق هویدا شد. پیوندی با خاک، با میهن، با مادر، پیوندی با من... و چشمانم بارانی شدند.
می خواهم این دفتر را با دل مشغولی هایم و نظرات شما پر کنم. شاید که روزی، در کنار هزاران درد دل مانند خودش، سندی شود برای دیگرانی که از سر کنجکاوی داستان ما را دنبال خواهند کرد. داستان انسانهایی که هیچگاه مزه زندگی بدون بحران را نچشیدند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر